Практычна змякчэнне рэжыму ў Беларусі дасягнула ў другой палове 2008 года пэўнага ўзроўню, які дазваляе еўрапейцам весці стасункі з такога кшталту аўтакратыяй, і надалей яно застаецца на гэтым узроўні.
За перыяд ад часу расейска-грузінскага канфлікту ў жніўні 2008 года і з паглыбленнем праяваў крызісу ў беларускай эканоміцы стасункі паміж Захадам і Беларуссю значна палепшыліся. Але гэта не прывяло да карэнных зменаў унутры краіны: асобныя крокі па памяншэнні інтэнсіўнасці і маштабу рэпрэсіяў ўлады працягваюць ажыццяўляць у межах угода ў з Еўропай і ЗША згодна з той мадэллю дыялогу, якая была дасягнутая яшчэ да расейска-грузінскага канфлікту. Істотнае павелічэнне камунікацыяў паміж Рэспублікай Беларусь і еўрапейскімі структурамі, у тым ліку далучэнне краіны да Усходняга партнёрства, насуперак чаканням беларускай ліберальнай апазіцыі не пацягнула большай гнуткасці беларускіх уладаў. Далейшае змякчэнне беларускага рэжыму з’яўляецца ўсяго толькі другасным, ускосным прадуктам беларуска-еўрапейскага дыялогу і не будзе ягонай абавязковай умовай.
