У кастрычніку 2008 г. да іх дадаліся яшчэ пяць патрабаванняў, каб прымусіць беларускія ўлады палепшыць дрэннае становішча ў сферы праў чалавека і забяспечыць больш важкую ролю грамадзянскай супольнасці. Ад 2008 г. беларускія ўлады, сутыкаючыся з наступствамі расійска-грузінскай вайны і глабальнага эканамічнага крызісу, пачалі падаваць сігналы, што прымаюць асобныя часткі вылучаных умоў, насамрэч абмяжоўваючыся мінімальным прагрэсам па некаторых пунктах і поўнай адсутнасцю зрухаў па іншых.
Увогуле Еўрасаюз, вылучыўшы свае ўмовы, прыйшоў да кепскіх вынікаў: па-першае, яго палітыка мала чаго дасягнула, па-другое, умовы, абвешчаныя ад імя ўсяго альянсу, ніколі цалкам не падтрымліваліся ўсімі яго ўдзельнікамі. Прынцып абумоўленасці сапраўды дапамог структураваць дыялог з беларускімі ўладамі, калі тыя сталіся гатовыя да перамоў, і паспрыяў гарантаванню свабоды палітычным вязням і паляпшэнню ўмоў працы для прэсы. У астатнім адсутнасць больш канкрэтных крокаў і такія наступныя падзеі, як зняцце візавых санкцый з вышэйшых беларускіх афіцыйных асобаў, сведчаць, што Еўрасаюз па вялікім рахунку адмовіўся ад прынцыпу абумоўленасці датычна Беларусі.
Палітыка абумоўленасці будзе мець поспех толькі тады, калі яна будзе падтрымлівацца як мага шырэйшай кааліцыяй дзяржаў, ставіць абмежаваны шэраг задач, быць канкрэтнай і прапаноўваць другому боку ясную і рэальную стратэгію выхаду. Яна мусіць прапаноўваць значныя выгоды за выкананне ўмоў групам, якія прымаюць палітычныя рашэнні, як было ў студзені 2009 г., калі МВФ пры ўхваленні крэдыту для Беларусі вызначыў умовы і магчымыя санкцыі ў выпадку кепскага іх выканання. Санкцыі могуць даць толькі абмежаваны вынік і будуць дзейснымі толькі ў спалучэнні з іншымі чыннікамі.
